کیفیت پایین زندگی مرتبط با اضطراب اجتماعی


اضطراب شدید، فراگیر، طولانی‌تر، برجسته‌تر از ترس‌های معمولی است و با علائم جسمانی مانند گرگرفتگی، تعریق، تپش قلب، تنگی نفس، لکنت زبان، سرگیجه، اختلال تمرکز، فراموشی، تنش عضلانی، اختلال خواب و اختلالات گوارشی همراه است. . علائم.

عوامل ژنتیکی، ناملایمات دوران کودکی، حمایت یا کنترل بیش از حد والدین، قضاوت‌های مکرر و عدم رفتار از عوامل اولیه اضطراب اجتماعی هستند.

در اضطراب اجتماعی، احساس ترس و اضطراب در یک یا چند موقعیت، امکان ارزیابی دقیق و منفی دیگران را به فرد می دهد. از آنجایی که نگران قضاوت و ارزیابی دیگران است، از موقعیت‌های اجتماعی کناره‌گیری می‌کند و از صحبت کردن یا غذا خوردن در جمع خجالت می‌کشد. یک فرد مضطرب ترس بیش از حد از تحقیر دارد. بنابراین، عملکرد آن مختل می شود.

اضطراب اجتماعی به دو نوع عمومی و اختصاصی تقسیم می شود. در نوع عام، فرد در همه موقعیت ها و مکان ها مضطرب می شود، اما در نوع خاص، فرد در موقعیت خاصی مانند صحبت کردن، حضور در رستوران، صحبت با جنس مخالف و … مضطرب می شود.

افراد مضطرب نیاز زیادی به اطمینان دارند و اغلب با عدم اطمینان از خود دیگران را دنبال می کنند. اضطراب اجتماعی به طور قابل توجهی کیفیت زندگی افراد را کاهش می دهد. برخی از مبتلایان ممکن است هفته ها خانه را ترک نکنند یا بسیاری از موقعیت های اجتماعی مانند فرصت های شغلی و تحصیلی را رها کنند. بنابراین، اگر اضطراب اجتماعی درمان نشود، می تواند عواقب جدی داشته باشد.

اختلال اضطراب اجتماعی ممکن است با افسردگی یا سایر اختلالات اضطرابی مانند اختلال وسواس فکری-اجباری همراه باشد. برخی از افراد برای فرار از این وضعیت به الکل یا سایر مواد اعتیاد آور روی می آورند.

اختلال اضطراب اجتماعی دو برابر بیشتر از مردان در زنان رخ می دهد و معمولاً در دوران کودکی یا اوایل نوجوانی شروع می شود.
گزینه های درمانی شامل کمک به فرد برای ایجاد روش های سالم تری برای تفکر، رفتار و پاسخ مناسب به موقعیت های مختلف است که می تواند تغییرات مثبتی در ساختارهای مغز مرتبط با پردازش و تنظیم احساسات ایجاد کند.