موفقیت در اولین آزمون دفاع میدانی


برخورد فضاپیمای DART که مخفف “Double Asteroid Redirection Test” (DART) است، آخرین تلاش ناسا برای تغییر مدار سیارک ۱۶۰ متری است، یک جرم فضایی کوچک که به دور سیارک مادرش دیدیموس می چرخد. ۷۸۰ متر. آنچه دانشمندان از این برخورد مستقیم آموخته اند ممکن است روزی به انسان کمک کند تا بتواند سیارک های خطرناک را برای جلوگیری از برخورد با زمین منحرف کند. زمانی که بدانیم برخورد سیارک در حدود ۶۵ میلیون سال پیش، مبنایی برای درهم آمیختن حیات دایناسورها در این سیاره شد، خطر برخورد مرگبار سیارک روی زمین را بهتر درک می کنیم. این رویدادی است که همیشه احتمال وقوع آن وجود دارد: برخورد یک سیارک متوسط ​​یا بزرگ به زمین، موج برخورد و پیامدهای بعدی را می توان از جمله سناریوهای اصلی در نظر گرفت که زندگی انسان و سایر موجودات زنده روی این سیاره را تهدید می کند.

تا به امروز، ستاره شناسان بیش از ۱۵۰۰۰۰ جرم آسمانی با قطر بیش از ۱۴۰ متر را شناسایی کرده اند که به دسته های NEO و اجرام بالقوه خطرناک تقسیم می شوند و مدار آنها به دور خورشید همیشه تحت نظارت است. خبر خوب این است که هیچ یک از این اجرام تا قرن آینده به سیاره ما برخورد نمی کنند. اما همیشه اینطور نبوده و همیشه هم نخواهد بود. با وجود پیشرفت های تکنولوژی در زمینه های مختلف، آنقدر دستمان را در برابر برخورد سیارک بسته ایم که اگر امروز بفهمیم یک هفته دیگر یک سیارک با زمین برخورد می کند، هیچ راه حل و سلاح واقعی برای دفاع از خود نداریم. اینجاست که اهمیت انجام چنین ماموریت عاقلانه ای توسط ناسا برای نجات موجودیت انسان و دیگر گونه های زنده مشخص می شود.

قبل از ضربه لحظه به لحظه نظارت کنید

این اولین باری نیست که یک فضاپیما با یک جرم آسمانی برخورد می کند و پیش از این در ماموریت هایی مانند Deep Impact در سال ۲۰۱۴، این فضاپیما با هسته یک دنباله دار برخورد کرد. نکته جالب در مورد ماموریت دارت این است که در لحظات منتهی به ماموریت، سیارک دمورفوس با سرعت یک تصویر در ثانیه به سطح برخورد کرد که توسط دوربین روی فضاپیما ثبت شد و قبل از نابودی به زمین مخابره شد. در آخرین تصاویر قبل از برخورد، سطح سنگی دیمورفوس و نزدیک شدن لحظه به لحظه به وضوح قابل مشاهده بود.

لازم به ذکر است که انفجار ناشی از بالا آمدن گرد و غبار و زباله های فضایی ناشی از برخورد توسط چندین تلسکوپ حرفه ای و آماتور مانند سیستم هشدار برخورد آخرین سیارک (اطلس) از زمین ثبت شده است. تصاویر واضح‌تر و دقیق‌تر توسط ماهواره LICACube گرفته شد که دارت را تا دیمورفوس همراهی می‌کرد. جفت شدن این تصاویر با تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ های فضایی قدرتمند هابل و جیمز وب، داده های ارزشمندی را برای تجزیه و تحلیل این برخورد در اختیار دانشمندان قرار داده است.

محاسبات اولیه دانشمندان حاکی از آن است که فضاپیمای DART سفر ۱۱ میلیون کیلومتری خود را از زمین تا این سیارک به پایان رساند که ۱۰ ماه با دقت فوق العاده ای به طول انجامید و در ارتفاع ۱۷ متری از نقطه هدف از پیش تعیین شده به سطح سیارک دمورفوس برخورد کرد. هفته ها یا ماه ها طول می کشد تا بفهمیم این برخورد چگونه بر مدار این سیارک تأثیر می گذارد و در صورت برخورد خطرناک سیارک با زمین چقدر می توانیم از خود دفاع کنیم. علاوه بر داده های ثبت شده از Lysiacube و تلسکوپ های زمینی و فضایی، آژانس فضایی اروپا (ESA) قصد دارد در سال ۱۴۰۳/۲۰۲۴ میلادی فضاپیمایی به نام Hera را به فضا پرتاب کند تا پیامدهای این برخورد را با جزئیات بیشتری ثبت کند.

جام جم