شیمی با ضایعات


در این میان، با توجه به اینکه بازیافت مواد شیمیایی و حلال‌ها، یک رشته تخصصی و پرتقاضا است، می‌توان آن را نقطه قوتی انکارناپذیر برای هر کشوری دانست. نیرویی که می تواند به تدریج از بسیاری از وابستگی ها به واردات بکاهد و از آثار تحریم های سرکوبگرانه بکاهد. یکی از شرکت‌های ایرانی بر پایه دانش در این زمینه تا حدی پیشرفت کرده است که می‌تواند مواد شیمیایی و پسماند حلال‌هایی را که در صنایع پتروشیمی، شرکت‌های دارویی، تولیدکنندگان رنگ و رزین و خودروسازی استفاده می‌شود، بازیافت کند. کشور. در همین راستا با سپهر کریمی علاقه بند، مدیرعامل این شرکت دانش بنیان به گفت و گو نشستیم.

زباله های حلال اگر بازیافت نمی شوند یا قابل بازیافت نیستند باید دفع شوند. برای حذف آن، معمولاً دو راه سنتی وجود دارد. اولی سوزاندن در کوره های زباله سوز مورد تایید سازمان محیط زیست و روش دیگر تصفیه بیولوژیکی است. سپهر کریمی علاقه بند، مدیرعامل این شرکت دانش بنیان درباره سرنوشت زباله های شیمیایی و حلال های تولید شده در صنایع مختلف می گوید: حلال ها در کاسه های بزرگ آب ریخته می شوند و میکروارگانیسم ها مصرف می شوند و بر روی آنها خنثی سازی می شود. شرکت تولید کننده پسماند نیز مسئول است، کدام یک از روش های دفع مواد شیمیایی مربوط به نوع زباله است، مثلاً اگر زباله حاوی آب باشد، باید در داخل خود شرکت ها دفع شود و اگر زباله ها باید سوزانده شوند یا خود شرکت ها باید مجوزهای سازمان را دریافت کنند. محیطی را برای سوزاندن یا گذاشتن مواد برای شرکت های دارای گواهی زیست محیطی فراهم کنید.

منافع اقتصادی و حفاظت از طبیعت

کریمی مزایای بازیافت را اینگونه بیان می کند: موادی را در نظر بگیرید که قرار است به طور کامل از بین بروند، اما اگر این مواد در دسترس شرکت ما باشد، حداقل ۵۰ درصد آن قابل بازیافت است، در برخی موارد، میزان مواد بازیافتی به اندازه است. تا ۹۹ درصد و مقدار بسیار کمی از بین می رود. به طور متوسط ​​هر کیلوگرم مواد شیمیایی بازیافتی و ضایعات حلال باعث صرفه جویی هفت کیلوگرم گازهای گلخانه ای می شود که به این معنی است که از ورود هفت کیلوگرم گازهای گلخانه ای به اتمسفر جلوگیری می شود. از نظر زیست‌محیطی و اقتصادی برای شرکت‌ها مفید باشد، زیرا حلال‌ها در بین مواد شیمیایی گران قیمت محسوب می‌شوند.

تکنیک های کاربردی در بازیافت حلال زباله

مدیرعامل این شرکت دانش بانیان فناوری های مورد استفاده برای بازیافت حلال ها را این گونه توضیح می دهد: فناوری اصلی عمدتاً تقطیر است؛ تقطیر خلاء، تقطیر جزئی، تقطیر جوی و تقطیر آزئوتروپیک و از آنجایی که زمینه اصلی فعالیت شرکت ما ارگانیک است. بازیافت حلال، ما برای این منظور از فرآیندها و فناوری‌های مختلفی استفاده می‌کنیم. به عنوان مثال، سیستم‌های استخراج حلال، سیستم‌های تقطیر، سیستم‌های جذب، غربال مولکولی، سیستم‌های غشایی و جداسازی زئولیت را داریم. از آنجایی که تجهیزات تخصصی برای این فناوری‌ها در همه کشورها وجود ندارد. یکی از نکات مهم در این زمینه می تواند توانایی کشور در ساخت باشد کریمی در خصوص اینکه آیا تجهیزات مورد استفاده این شرکت دانش بنیان ساخت داخل است یا خیر، می گوید: «تجهیزات عموماً ساخت شرکت خودمان و تولید داخل ایران است. . حتی یکی دو نمونه از تجهیزات مربوط به سیستم تراوش تبخیری مقیاس صنعتی که برای جداسازی آب از حلال ها استفاده می شود توسط شرکت ما تولید می شود که نمونه مشابهی در کشور ندارد. در بین کشورهای خارجی تعداد کمی هستند که این سیستم را داشته باشند و بتوانند از تجهیزات آن استفاده کنند.

جلوگیری از خروج ارز و دور زدن تحریم ها

کریمی درباره وضعیت کشورهای منطقه در زمینه بازیافت حلال ها می گوید: در اکثر کشورهای منطقه بازیافت حلال ها در سطوح اولیه، سیستم های جداسازی و تقطیر است، آنها هم کارخانه های تقطیر متفاوتی دارند و هم پاکستان. شرکت‌هایی در عراق هستند که در برخی از روش‌های بازیافت مواد شیمیایی فعال هستند، اما شرکت‌هایی در منطقه نمی‌شناسم که زباله‌های حلال را به‌صورت تخصصی بازیافت کنند و بتوانند از آن با درجه خلوص بالا تولید کنند. اکثر این شرکت‌ها در این منطقه قرار دارند. در اروپا به خصوص در اسپانیا و انگلیس و همچنین در آمریکا که در بالاترین سطوح در این زمینه فعالیت می کنند. پسماند حلال‌هایی که در داخل کشور بازیافت می‌کند حلال‌هایی است که در ایران تولید نمی‌شود.» در واقع به جای پرداخت هزینه‌های تخریب توسط شرکت‌ها و آسیب رساندن به محیط‌زیست، برای واردات آن مواد از کشورهای خارجی فقط هزینه پرداخت می‌کنند. حلال ها قابل بازیافت هستند، این اقلام مجدداً برای مصرف شرکت های مختلف تهیه شده است. در دهه های اخیر شرکت ما حلال هایی وجود دارد که در لیست تحریم های پتروشیمی قرار گرفته اند و صنایعی که به این حلال ها نیاز داشتند، مجبور شدند شما می توانید آنها را از طریق چندین واسطه خریداری و وارد کنید، در حالی که روش های بازیافت می تواند از خروج ارز جلوگیری کند. سود اقتصادی این فعالیت برای کشور بسیار بالاست. به عنوان مثال یکی از حلال های پرکاربردی که شرکت ما بازیافت می کند حلال متیل پیرولیدون معمولی (NMP) است که در حال حاضر کیلویی شش دلار (حدود ۱۷۰ هزار تومان) در دنیا قیمت دارد، اما خدمات بازیافت نیز به ازای هر کیلو ۱۰ هزار تومان است. . این مقدار تفاوت می تواند بسیار مقرون به صرفه باشد.

بازیافت مواد شیمیایی نیازمند توجه سازمان محیط زیست است

با توجه به اینکه فعالیت بازیافت حلال ها می تواند اثرات بی شماری بر چرخه اقتصاد و همچنین حفاظت از محیط زیست یک کشور داشته باشد، به نظر می رسد سازمان محیط زیست می تواند با توجه بیشتر در این زمینه گام های موثری بردارد. در زمینه جلوگیری از ورود مواد شیمیایی به طبیعت. کریمی معتقد است: اگر محیط زیست قانونی برای بازیافت زباله های حلال دارد و قبل از تخریب، فرصتی را در نظر بگیرید تا قابلیت بازیافت آن را بررسی کنید تا در صورت امکان، به جای تخریب، بازیافت شود، اتفاق بسیار خوبی رخ خواهد داد. این طرح می تواند مشوقی برای شرکت ها و صنایع مرتبط با مواد شیمیایی تلقی شود، چرا که در حال حاضر در بسیاری از کشورهای جهان با این طرح های تشویقی از دفع مواد بازیافتی جلوگیری می شود. کریمی در این خصوص می گوید: «حتی به موردی برخوردیم که یک شرکت بسیار بزرگ در داخل ایران به مدت پنج سال زباله روی دستش گذاشته بود و امکان سوختن یا از بین بردن آنها وجود نداشت، در این بین یکی از شرکت ها به آنها پیشنهاد داد. فعالیت های بازیافت شرکت ما به عنوان واسطه و این مشکل حل شده است، در حالی که اگر سازمان محیط زیست بتواند برای چنین مواقعی روش های بازیافت را پیشنهاد دهد و شرکت های فعال در این زمینه را معرفی کند، خیلی بهتر است.

منبع: روزنامه جام جم