زندگی با بیماری آلزایمر – برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است


زندگی با بیماری آلزایمر – برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است

زندگی با بیماری آلزایمر - برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است

سعی شده است علائم بیماری آلزایمر در مراحل طبقه بندی شود. در حالی که مرحله بندی یک راه سریع برای اندازه گیری پیشرفت بیماری آلزایمر ارائه می دهد، سیستم هایی که علائم آلزایمر را دسته بندی می کنند تنها دستورالعمل هستند. به عنوان مثال، از دست دادن حافظه ممکن است با سرعت کمتر یا سریعتر پیشرفت کند و برخی ممکن است تغییرات شخصیتی شدیدی را تجربه نکنند.

با این حال، مرحله بندی علائم بیماری آلزایمر، نشان دهنده چگونگی پیشرفت بیماری در بیمار است. علائم بیماری آلزایمر را می توان به صورت خفیف، متوسط ​​یا شدید طبقه بندی کرد. برخی از متخصصان پزشکی از یک سیستم سه لایه ساده برای مرحله بندی بیماری آلزایمر استفاده می کنند: مرحله اولیه، میانی و اواخر.

یک سیستم مرحله بندی دقیق تر علائم آلزایمر را به هفت مرحله تقسیم می کند:

مرحله ۱: فرد دارای اختلال شناختی یا کاهش حافظه قابل توجهی نیست و توانایی طبیعی برای تصمیم گیری دارد.

مرحله ۲: فرد دچار وخامت جزئی در ادراک می شود و شروع به فراموش کردن جزئیات کوچک مانند محل کلید ماشین، عینک یا کتاب می کند.

مرحله ۳: زوال شناختی ممکن است شروع به محسوس شدن کند. افراد دیگر متوجه کاهش حافظه می شوند. در این مرحله، علائم بیماری آلزایمر را می توان از نظر بالینی تشخیص داد.

مرحله ۴: فرد شروع به فراموش کردن وقایع اخیر و جزئیات شخصی می کند. توانایی تصمیم گیری شروع به کاهش می کند. او ممکن است از نظر اجتماعی گوشه گیر به نظر برسد.

مرحله ۵: از دست دادن حافظه ادامه دارد. توانایی تصمیم گیری بدتر می شود. فرد در برخی از کارهای روزانه به کمک نیاز دارد.

مرحله ۶: توانایی تصمیم گیری به شدت مختل شده است. یک فرد نیاز به مراقبت مداوم دارد. تغییرات شخصیتی ممکن است رخ دهد.

مرحله هفتم: فرد نمی تواند هیچ تصمیمی بگیرد، به محرک ها پاسخ نمی دهد و حرکت را کنترل نمی کند. بیشتر اوقات فرد ساکت است.

صرف نظر از مرحله، برخی از بیماران آلزایمر ممکن است لحظاتی از وضوح داشته باشند که در آن چهره‌ها را تشخیص می‌دهند، می‌توانند نام‌هایی را روی آن چهره‌ها بگذارند و خاطره‌ای زنده را به یاد بیاورند. این لحظات شفافیت اغلب ناشی از بوها، صداها و صداهای آشنا هستند.

علائم بیماری آلزایمر در مرحله میانی

علائم آلزایمر متوسط ​​ممکن است دو تا ۱۰ سال طول بکشد تا اینکه علائم به مرحله نهایی شدیدتر برسد. یادآوری حافظه کوتاه مدت همچنان رو به وخامت است: حفظ حقایق، نام ها یا اخبار جدید به طور فزاینده ای دشوار می شود.

یادآوری حافظه بلند مدت نیز شروع به بدتر شدن می کند. مشکلات حافظه بلندمدت شامل فراموش کردن وقایع شخصی، شماره تلفن‌هایی که سال‌ها یکسان بوده و دیگر حقایق طولانی‌مدت است.

بازیابی حافظه بلندمدت ضعیف منجر به سردرگمی می شود زیرا حفظ حافظه برای مکان ها و آدرس ها کاهش می یابد. یک بیمار آلزایمر در اواسط مرحله ممکن است در محیطی آشنا گم شود. حافظه بلند مدت به طور کامل از بین نمی رود، اما واضح است که توانایی حفظ آن در طولانی مدت به طور فزاینده ای مختل می شود.

عملکرد شناختی و توانایی تفکر انتزاعی در این دوره همچنان رو به کاهش است. ریاضیات، خواندن و سایر مهارت ها به طور فزاینده ای تحت تأثیر قرار می گیرند. مشکلات زبانی و از دست دادن کلمات بیشتر محسوس می شود که توانایی فرد را برای اجتماعی شدن محدود می کند.

در این دوره، نوسانات خلقی ممکن است بدتر شود. نوسانات خلقی ممکن است شامل دوره های شک، عصبانیت، توهم یا پارانویا باشد. برخی از افراد ممکن است دچار توهم یا رفتارهای اجباری مانند مالیدن دستان خود شوند.

کمک برای فعالیت های روزانه مورد نیاز است. اگرچه اکثر افراد با وجود پیشرفت علائم آلزایمر هنوز هم می توانند غذا بخورند و بسیاری از فعالیت های دیگر را انجام دهند، ممکن است برای پوشیدن لباس یا حمام کردن به کمک نیاز داشته باشند. نظارت نیز برای جلوگیری از «فرار» یا گم شدن افراد ضروری است.

با پیشرفت بیماری آلزایمر، کنترل عضلات شروع به بدتر شدن می کند. این ممکن است به صورت اسپاسم عضلانی ظاهر شود، اما می تواند شامل بی اختیاری روده یا مثانه نیز باشد. مراقبان می توانند نکات و پیشنهاداتی را برای مقابله با بی اختیاری در هنگام برخورد با بی اختیاری بی اختیاری پیدا کنند.

بیماری آلزایمر در مراحل پایانی: علائم و عوارض

علائم بیماری آلزایمر در مراحل پایانی نشان دهنده زوال گسترده در عملکرد شناختی است. بیماران نمی توانند بدون کمک یک مراقب تمام وقت زنده بمانند. نه تنها باید علائم فوری بیماری آلزایمر را در این مرحله در نظر گرفت، بلکه مراقب نیز باید از عوارض جانبی احتمالی دارو، افسردگی و سایر عوارض آگاه باشد.

علائم مرحله آخر بیماری آلزایمر

بیماری آلزایمر در مراحل پایانی حتی از انجام ساده ترین کارها نیز جلوگیری می کند. فرد مبتلا برای غذا خوردن، لباس پوشیدن، مراقبت های بهداشتی و سایر نیازهای روزانه کاملاً به مراقب خود وابسته است.

ضعیف شدن حافظه در این مرحله تقریباً کامل شده است و مهارت های زبانی ممکن است به حدی بدتر شده باشد که فرد ساکت باشد. الگوی خواب ممکن است مختل شود و هماهنگی ماهیچه ها به قدری مختل می شود که راه رفتن، نشستن یا حتی ایستادن سر برای بسیاری از افراد بسیار زیاد است.

بی اختیاری ادرار، یبوست و شکستگی استخوان

بی اختیاری مثانه یکی از عوارض شایع بیماری آلزایمر در مراحل آخر است. یک مراقب می‌تواند با برنامه‌ریزی منظم سفرهای حمام، موارد بی‌اختیاری ادرار را کاهش دهد. اطلاعات بیشتر در مورد بی اختیاری را می توانید در اینجا پیدا کنید

زندگی با بی اختیاری

یبوست ممکن است به یک مشکل تبدیل شود. اطمینان از تغذیه کافی برای فرد مبتلا به آلزایمر دشوار است و عدم تعادل تغذیه ممکن است منجر به یبوست شود. برای تشخیص و درمان زودهنگام یبوست، حرکات روده باید کنترل شود.

شکستگی استخوان یک عارضه شایع است. کنترل ماهیچه ها به شدت مختل می شود، بنابراین زمین خوردن، کبودی و شکستگی استخوان شایع است. از آنجایی که یک بیمار آلزایمر ممکن است نتواند درد شکستگی ناشی از زمین خوردن را بیان کند، ممکن است یک مراقب مجبور باشد فرد را از نظر علائم شکستگی استخوان معاینه فیزیکی کند.

عوارض جانبی داروها: گلوکوم و تشنج

علاوه بر عوارض جسمی مانند شکستگی استخوان، مراقب باید از عوارض جانبی داروها نیز آگاه باشد. اگر علائم بیماری آلزایمر با داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی درمان شود، مراقبان باید به عوارض جانبی احتمالی مانند گلوکوم، تشنج، یبوست یا بی اختیاری توجه کنند.

عوارض جانبی مانند گلوکوم و تشنج باید به دقت بررسی شوند. معاینه منظم چشم احتمال آسیب ناشی از گلوکوم را کاهش می دهد. تشخیص تشنج ممکن است دشوار باشد، زیرا هماهنگی عضلات در حال حاضر به شدت مختل شده است.

در مورد عوارض جانبی دارو با پزشک خود صحبت کنید تا بدانید چه چیزی را باید انتظار داشته باشید و فوراً هرگونه عوارض جانبی را گزارش دهید.

سایر عوارض بیماری آلزایمر

زندگی با بیماری آلزایمر - برخی فراموشی ها بخشی طبیعی از پیری است

بیماران مبتلا به آلزایمر در مراحل پایانی ممکن است زخم بستر (زخم خواب)، عفونت دستگاه ادراری، تب های مکرر که با آنتی بیوتیک برطرف نمی شوند و سپتی سمی نیز داشته باشند. بیماران آلزایمر ممکن است در بلع مشکل داشته باشند، که می تواند منجر به ذات الریه آسپیراسیون شود، و ممکن است غذا را به طور کامل امتناع کند و در نتیجه کاهش وزن سریع داشته باشد.

افسردگی و اضطراب مراقبین

از نظر عاطفی، بیمار ممکن است نسبت به مراقب گیج یا خصمانه شود. افسردگی و اضطراب در بین مراقبین شایع است. از آنجایی که اضطراب و افسردگی می تواند علائم زوال عقل را در افراد مسن ایجاد کند و از آنجایی که بیشتر مراقبان خانواده بیماران آلزایمر همسر بیمار هستند، ممکن است مراقب علائمی شبیه آلزایمر نیز داشته باشد.

علاوه بر افسردگی و اضطراب، مراقبان ممکن است به دلیل استرس ارائه مراقبت احساس خشم، گناه و سردرگمی کنند. مراقبان باید مرخصی داشته باشند: زمانی برای خود در حالی که مراقبان حرفه ای اعضای خانواده خود را تحت نظر دارند.

آسایشگاه می تواند تسکین بسیار مورد نیاز را در مرحله آخر بیماری آلزایمر ارائه دهد. اگر مراقب یک بیمار آلزایمر هستید، در Caring for Caregivers درباره مراقبت از خود بیشتر بخوانید.

رژیم آنلاین دکتر روشن ضمیر https://rdiet.ir/