تراژدی ۲۰۰ هزار نفر در ریودوژانیرو


گزارش کردن جام جم آنلاینپس از جنگ جهانی دوم تلاش های زیادی برای تزریق خون تازه به رگ های جامعه جهانی با برگزاری و از سرگیری مسابقات جام جهانی و بازگشت روحیه به زندگی مردم انجام شد، اما ویرانی گسترده در اروپا باعث شد اکثر کشورها نتوانند میزبانی کنند. روی او در این بین برزیل وارد شد و به شرط برگزاری جام جهانی ۱۹۵۰ میزبانی این مسابقات را پذیرفت.

خیلی از تیم ها قبل و بعد از قرعه کشی و پلی آف کنار رفتند یا حذف شدند. در نتیجه این مسابقات با حضور ۱۳ تیم برگزار شد.

دو گروه چهار تیمی، یک گروه سه تیمی و یک گروه دو تیمی. برنده هر گروه به مرحله نهایی راه یافت. چهار تیم باید به صورت دوره ای با یکدیگر رقابت می کردند.

این تنها جام جهانی بدون فینال بود. اما ماجرای دور آخر به گونه ای پیش رفت که آخرین دیدار برزیل و اروگوئه فینال بود.

عکس فاجعه 200 هزار نفری ریودوژانیرو

برزیل میزبان با اقتدار به این نقطه رسیده است. سوئد موفق شد ایتالیا مدافع عنوان قهرمانی را حذف کند. اسپانیا با سه پیروزی به فینال رسید و به بهترین نحو اروگوئه خوش شانس بود که تنها یک بازی انجام داد و با هشت گل بولیوی را شکست داد.

دو هفته ابتدایی مرحله گروهی به گونه ای برگزار شد که برزیل شانس اول قهرمانی در این مسابقات را داشت. آنها ۷ گل به سوئد و ۶ گل به اسپانیا زدند و در آستانه قهرمانی بودند. اروگوئه با یک تساوی و یک پیروزی همچنان شانس قهرمانی در این تورنمنت را داشت، اما این ماموریت برای قهرمان دور اول جام جهانی غیرممکن بود.

برزیلی ها از قهرمانی مطمئن بودند. و روزنامه ها روز قبل از مسابقه عنوان قهرمانی را منتشر کردند. سیاستمداران به محل تمرین آمدند و مصاحبه های قهرمانانه انجام دادند. این فضا باعث خشم اپدولیو وارلا، کاپیتان اروگوئه شد.

او قبل از بازی چندین روزنامه برای جشن قهرمانی برزیل خرید و به هتل تیمش آورد تا به هم تیمی هایش توهین کند.

عکس فاجعه 200 هزار نفری ریودوژانیرو

روز مسابقه فرا رسید کارناوال شاد برزیلی ها آغاز شد. آنها با بنرهایی به ورزشگاه تاریخی ماراکانا رسیدند که روی آن نوشته شده بود “برزیل باید برنده شود”. ۱۷۳ هزار، ۱۹۹ هزار یا ۲۰۵ هزار نفر. آمارهای زیادی درباره تماشاگران حاضر در ورزشگاه گفته شده است اما در هیچ مسابقه فوتبالی چنین مخاطبی دیده نشده است.

شهردار ریودوژانیرو پیش از شروع مسابقه در ورزشگاه گفت: “شما بازیکنان برزیلی تنها در چند ساعت از سوی میلیون ها هموطن خود به عنوان قهرمان مورد استقبال قرار خواهید گرفت.” “شما هیچ رقیبی در نیمکره ندارید.”

دومین و آخرین فینال جام جهانی با حضور دو تیم آمریکای جنوبی با داوری انگلیسی جورج ریدر آغاز شد. اروگوئه در نیمه اول توانست زنده بماند و گلی دریافت نکرد. اما دو دقیقه از نیمه دوم گذشت که آلبینو فریاکا طی یک فرار سریع توانست تیمش را ۱-۰ جلو بیاندازد. این گل ورزشگاه را به هوا فرستاد.

کاپیتان اروگوئه به آفساید اعتقاد داشت اما داور چنین نظری نداشت. وارلا به هم تیمی هایش گفت: «زمان پیروزی فرا رسیده است.

عکس فاجعه 200 هزار نفری ریودوژانیرو

اروگوئه بازگشتی پر جنب و جوش و درخشان داشته است. در ۱۳ دقیقه ورزشگاه را در سکوت فرو بردند. آلبرتو شیاوینو در دقیقه ۶۶ و آلسیدس گیگیا (۷۹) برای تیم میهمان گلزنی کردند. او با ضربه ای از زاویه بسته و اشتباه سلسو دروازه بان باربوسا گل دوم را به ثمر رساند.

گولاری که در دهه ۴۰ و ۵۰ یکی از بهترین بازیکنان جهان بود، به تجلیل بدون دستکش معروف بود. او این اشتباه را تا آخر عمر نبخشید. او اجازه ورود به رختکن کشورش را نداشت و در اظهارنظری دردناک اعتراف کرد: حداکثر مجازات در برزیل ۳۰ سال حبس است، اما من تاوان آن مسابقه را ۵۰ سال پیش پرداخت کرده ام.

عکس فاجعه 200 هزار نفری ریودوژانیرو

برزیل در آن مسابقه شکست خورد. آهنگی که برای بازی آنها ساخته شده بود پخش نشد. ۲۲ مدال طلا که نام بازیکنان حک شده بود هرگز اهدا نشد و این اروگوئه بود که ماراکانازو یا ضربه ماراکانا را ابداع کرد و این کلمه را به فرهنگ لغت برزیل اضافه کرد.

تنها یک بار چنین فاجعه ای در برزیل تکرار شده است، آن هم پس از بازی نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ بین برزیل میزبان و آلمان. جایی که طلایی ها هفت گل می زنند. از این بازی با نام Ghost 50 نیز یاد شده است. اروگوئه ای ها با این کلمه سال ها به برزیل توهین و تحقیر کردند.

آن تراژدی بزرگ تمام شد. برزیل پیراهن های یقه آبی سفید خود را کنار گذاشت و از جام جهانی آینده به پیراهن های زرد روی آورد. در آینده موفق شدند پنج بار قهرمان جهان شوند اما اروگوئه دیگر رنگ قهرمانی جهان را ندید.

عکس فاجعه 200 هزار نفری ریودوژانیرو

عکس فاجعه 200 هزار نفری ریودوژانیرو

منبع: ارنا