الزامات نگارش شهدای مدافع حرم


این روزها بیش از هر زمان دیگری میل نوقلمان به نوشتن زندگی نامه شهدای مدافع حرم را می بینیم و بسیاری از آنها برای ورود به این عرصه از نویسندگان فعال در این حوزه مشاوره می گیرند.

برای مشورت با این افراد، گاهی اوقات به پسرهایی برخورد می کنیم که پستی را از صفحه مجازی خود می خوانند که به وضوح نشان می دهد که آنها امیدوار هستند و می توان به آینده نویسندگی آنها امیدوار بود. علاقه مندان به مفاهیمی مانند شهادت و شهادت و کسانی که به بهترین نحو می نوشتند. اما در میان آنها کسانی هستند که تا نویسنده شدن راه درازی در پیش دارند و اشتیاق خود را فرض می کنند، هنوز باید چیزهای زیادی یاد بگیرند، کتاب های زیادی بخوانند و متن های زیادی بنویسند. سخت ترین کار برایشان این است که فضای واقعی را برای گذاشتن نوشته هایشان ترسیم کنند و بگویند هنوز برایشان زود است که از شهدا بنویسند. دقیقاً در دهه هفتاد و بخشی از دهه هشتاد این اتفاق برای شهدای دفاع مقدس افتاد. هر که می خواهد به نام او کتابی منتشر کند و به قلم و کاغذ اهمیت می دهد، دست به کار می شود و برای شهدا می نویسد. آرزوی نوشتن «از» و «برای شهدا» خوب بود، اما وقتی این نوشته ها تبدیل به کتاب شد، اندوهی عظیم در دل اهل قلم و اهل قلم نشست. تعداد نویسندگان علاقه مند به این حوزه، از سوی دیگر، قلم آنان نیز قادر به برقراری ارتباط با عموم مردم بود. در این مورد به کتاب های متعددی برخوردیم که با وجود شأنشان از نظر ادبی حرفی برای گفتن نداشتند و به همین دلیل در اذهان عموم باقی نمانده بودند.
ما منکر ورود نسل جوان به عرصه تولید محصولات نوشته شده برای شهدا نیستیم، اما وقتی باید نور را بگیریم و دنبال یک کتاب خوب (حداقل از لحاظ ادبی) بگردیم، دلمان برای کاغذ می سوزد. که روز به روز گرانتر می شود، اما برای چیزهایی که قرار است روی آن چاپ شود، کوچکترین دلسوزی و توجهی نیست. در دهه هفتاد، اگر تولید چنین کتاب های ضعیفی رایج بود، قیمت کاغذ حداقل با طلا و دلار نمی شد و ساز هر روز ضربه نمی زد.
در حوزه کتاب شهدای مدافعان حرم نیز با وضعیتی مشابه آنچه در دهه هفتاد اتفاق افتاد مواجه هستیم. بسیاری از مردم که برخی از آنها حتی ارتباط واضحی با موضوع جهاد و شهادت ندارند، احساس وظیفه می کنند و قلم برمی دارند یا پشت لپ تاپ خود برای تولید متن می نشینند، غافل از اینکه معنای شهدا ایثار و شهادت تنها در عرصه ادبیات و قلم نویسندگان واقعی ماندگار است.
برای نوشتن از شهدای مدافع حرم، اولاً باید اجازه داد که خاطرات بازماندگان از مرحله عاطفی به طور کامل عبور کند و ثانیاً کار را به قلم هایی سپرد که قادر به چنین وظیفه خطیری هستند. برای تمرین نوشتن، می توانید چیزهای دیگری نیز بنویسید. نه زندگی نامه شهدا…